ماه بالای سر آبادی است،

اهل آبادی در خـــــــواب.

روی این مهتابی،خشت غربت را می بویم.

باغ همسایه چراغـــــــــــــــــــــش روشن،

من چراغم خــــــــــــــــــــــــامـــــــــوش.

ماه تابیده به بشقاب خیار،به لب کوزه آب.

غـــوک ها می خوانند.

مرغ حق هم گــــــــــــــــاهی.

کوه نزدیک من است:پشت افراها،سنجدها.

و بیابان پیداست.

ســــــــــــــنگ ها پیدا نیست،گلچه ها پیدا نیست.

سایه هایی از دور،مثل تنهایی آب، مثل آواز خدا پیداست.

نــــــــــــــیمه شب بـــــــــــــاید باشد.

دب اکبر آن است:دو وجب بالاتر از بــــــــــام.

آسمان آبی نیـــــــست،روز آبی بود.

یاد من باشد فردا، بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم .

یاد من باشد فردا لب سلخ،طــــــــرحی از بزها بردارم،

طــــــــــــرحی از جاروها،سایه هاشان درآب.

یاد من باشد،هرچه پـــــــــــروانه که می افتد در آب،

                                          زود از آب در آرم.

یـــــــــــــــــاد مــن بـــــــــــاشد کـــــاری نکنم،

            کـــــــــه بـه قـــــــانـــــون زمـــــیــــــن بر بــخــورد.

یاد من باشد فردا لب جوی،حوله ام را هم با چوبه بشویم.

یـــــــــاد مــــــن بـــــــــاشــــــــــــد تــــــــــــنـــهـــــا هـــــــــــســــــــتم.

مــــــــــاه بـــــــــالـــای ســــــــر تــــــــــنــــهــــــایی ست.